Sa Hirap at Ginhawa

I have this recent dilemma wherein I doubt if I really have real friends. It bothers me to death. But I'm sure naman that I have friends, so those I consider one received this. Thanks to those who read it. :)

Feed backs:
Person A: *writes a poem back*
Person B: Thank you.
Person C: That actually made me feel better (y)
Person D: *ewan ko kung binasa niya, insert sad face*

Ikaw ba'y nahihirapan?

Sa'kin 'wag itong pagtakpan

Alam mo namang ako'y mapagkakatiwalaan

Sasamahan ka sa iyong mga laban

At aking oras buong pusong ilalaan

Pasensya mo'y lalong taasan

Dahil kahit gaano 'yan kahirap, ating malalampasan

At sana sa aking munting presensya, pakiramdam mo'y gumaan

Hindi man ganoon kalakas ating samahan

Sa piling mo nama'y ako'y parating nagaganahan

Makausap ka'y 'di ko kayang ipagpaliban

Dahil kapag kasama ka, mga pangyayari sa buhay ko'y naggagandahan

Sana mas patibayin pa ang samahan

Laging nasa tabi mo, walang hanggan.